Metodyka treningu koordynacji ruchowej

Koordynacja ruchowa

 

Określa zdolność do wykonywania złożonych przestrzennie i czasowo ruchów, przestawiania się z jednych zadań ruchowych na inne, jak również rozwiązywania nowych, nieoczekiwanie pojawiających się sytuacji ruchowych.

Mieści się ty również umiejętność szybkiego, dokładnego i trwałego uczenia się ruchu. Jest również zdolność sterowania ruchem. Koordynacja ruchowa mieści w sobie szereg specyficznych właściwości, takich jak: zwinność (zdolność precyzyjnego i szybkiego władania ciałem), zręczność (ruchy manualne rąk), czucie czasu, czucie przestrzeni, czucie równowagi, czucie ruchu.

Proces koordynacyjnego przygotowania sprawnościowego obejmuje kształtowanie następujących zdolności:

  • sprzęgania ruchów – organizacji przestrzenno – czasowych i dynamicznych powiązań ruchów części ciała,
  • orientacji przestrzennej – identyfikacji położenia i zmian pozycji i ruchów ciała w przestrzeni,
  • różnicowania ruchów – wysokiej ekonomii i dokładności ruchów częściowych oraz poszczególnych faz w całości aktu ruchowego,
  • równowagi – utrzymania, względnie przywrócenia stanu równowagi,
  • szybkiego i właściwego reagowania – szybkiego wykonywania celowych ruchów na sygnał lub nagłą zmianę sytuacji,
  • dostosowania i przestawiania ruchowego – czyli precyzowania i korygowania jak też świadomego zmieniania i przestawiania ruchów zgodnie z powstałą lub przewidywaną zmianą sytuacji,
  • rytmizacji ruchów – dostosowania ruchów do podanego rytmu lub przyjęcia celowego rytmu własnego.

 

Zasadniczą metodą doskonalenia koordynacji jest ciągłe poznawanie nowych, różnorodnych ćwiczeń, a także wykonywanie już znanych w różnorodnych warunkach. Założenia te znalazły praktyczne zastosowanie w tzw. metodzie zmienności ćwiczeń. Obejmuje ona dwa kryteria:

  • zmienności wykonania ćwiczenia – obejmuje: tempo i kierunek ruchu, wymagania w stosunku do wielkości użytej siły, udział mięśni, objętość ruchów, łączenie różnych strukturalnie form ruchu, odtwarzanie zmiennych rytmów i akcentowanie faz ruchu, samodzielne rozwiązywanie zadań ruchowych,
  • zmienności warunków wykonania – różne warunki przestrzenne ruchu, użycie różnych przyborów, ograniczenia kontroli wzrokowej, różna nawierzchnia, ograniczony czas i ograniczona przestrzeń ruchu.

 

W rozwijaniu zdolności koordynacyjnych ważne jest przestrzeganie określonych reguł (zasad):

  • wprowadzaj nowe i nieznane ćwiczenia,
  • dobieraj różne warunki wykonywania ćwiczeń,
  • wykorzystuj ćwiczenia lustrzane,
  • łącz zadania w różnorakie łańcuchy ruchowe,
  • zmieniaj techniki wykonywania zadań,
  • wprowadzaj okresowo dodatkowe utrudnienia lub zakłócenia akustyczne, świetlne,
  • zmieniaj przestrzenne warunki wykonania ruchu,
  • wprowadzaj czasami dodatkowe obciążenia zewnętrzne,
  • zmieniaj środowisko ćwiczeń.

 

I poziom koordynacji

Działania, które charakteryzują się dokładnością przestrzenną i przy których nie ma znaczenia szybkość ich wykonania.

II poziom koordynacji

Dokładne ruchy wykonywane są w określonym czasie. Zadanie postawione brzmi: kto bezbłędnie wykona ćwiczenie w najkrótszym czasie lub w określonym czasie popełni mniej przestrzennych błędów.

II poziom koordynacji

Dyscypliny charakteryzujące się ciągłą zmiennością warunków. Zadanie zawodnika nie polega wówczas tylko na tym by wykonać określony ruch dokładnie, bezbłędnie i możliwie szybko, ale by był on zawsze odpowiedni do ciągle zmieniających się warunków.

 

Czynniki warunkujące rozwój koordynacji:

  • stan i stopień sprawności układu nerwowego,
  • uzdolnienia ruchowe,
  • doświadczenie,
  • dotychczasowe umiejętności,
  • wyobrażenie,
  • pamięć ruchowa.

 

Grupy ćwiczeń koordynacyjnych:

  • doskonalące zachowanie równowagi w miejscu i w ruchu,
  • kształtujące umiejętność wykonywania szybkich obrotów, zwrotów i przewrotów,
  • asymetryczne,
  • z zastosowaniem nietypowych pozycji wyjściowych,
  • z wprowadzeniem dodatkowych ruchów do zasadniczej ich formy,
  • z wykorzystaniem nietypowych warunków.

 

Dodaj komentarz